Κατήχηση.gr

Παντού γύρω φυτρωμένα
των παθών θα κούφια δέντρα
μέσα μας σα δάσος απολιθωμένο,
την απελπισιά σκορπίζουν
της κακίας και μαυρίζουν
της καρδιάς το χώμα το πρασινισμένο.

Σε φουντωμένο δένδρου κλωνάρι
Κάθεται σπίνος και κελαηδεί,
Τόσην ακούει τέχνη και χάρη
Και πλησιάζει ένα παιδί. (2)

Πίσω απ’ το ποτάμι που τρέχει είναι μια πηγή.
Πίσω απ’ το φιλί το δικό μας είναι μια ζωή.
Πίσω απ’ την κρυφή προσευχή μας είναι η μοναξιά.
Πίσω από το τάμα στον άγιο η παρηγοριά.

Πριν χρόνια σ' ένα πλοίο ήταν ο Χριστός
και δώδεκα ψαράδες φοβισμένοι.
Το κύμα ήταν μεγάλο το καράβι μικρό,
καμιά ελπίδα δεν τους μένει.

Τον είδαν να σηκώνεται, στο κύμα να μιλά,
κι η θάλασσα ευθύς να γαληνεύει.
Ήτανε ψαράδες κι είχαν δει πολλά,
μα τούτο δεν το είδανε ξανά.

Όλα μας τα καράβια πίσω γυρίσανε.
Σπασμένα τα κατάρτια, σκισμένα τα πανιά,
ήρθαν από τη Σμύρνη κι από τα Μουδανιά.

Στον αγώνα τούτο, Χριστέ μου,
τη ζωή μου κράτα αληθινή,
καν' την βράχο κόντρα στο κύμα,
δωσ' της δύναμη και αντοχή.

Ήταν μια φορά κι έναν καιρό
μες στην Εκκλησιά την τρισυπόστατη,
ήταν το χρυσό και τ’ αργυρό
τ’ ακτινοδεμένο δισκοπότηρο.
Ήταν μια φορά κι ένα καιρό, μια φορά κι έναν καιρό.

Κι όταν λειτουργούσε ο παπάς
τη στιγμή που μόνος επροσκόμιζε
κάποιος του το πήρε – που το πας
τ’ ακτινοδεμένο δισκοπότηρο;
Στράφηκε και ρώτησε ο παπάς.

Χαρά στα μάτια που δακρύζουν
για κάποιον άλλον πού πονά,
γιατί τα μάτια αυτά θα δούνε
του Παραδείσου τα αγαθά. (δις)

Xαρά στα χέρια όπου ντύνουν
μικρά παιδιά και ορφανά,
γιατί τα χέρια αυτά θα γίνουν
φτερά για να πετούν ψηλά. (δις)